Τα παιδιά μας σήμερα κατέβηκαν στην πλατεία του Ευπαλίου να μοιραστούν την χαρά, την έμπνευση, τη δημιουργικότητα που δίνει η ποίηση. Ανάρτησαν ένα γύρο στην πλατεία τα έργα που φιλοτέχνησαν στο μάθημα της Λογοτεχνίας, συνδυάζοντας τα αγαπημένα τους ποιήματα με ζωγραφιές γεμάτες φως και συναίσθημα. Διακήρυξαν έτσι την πίστη τους σε μια Ενδοχώρα, που «μέσα της όλοι μεγαλώνουμε, οι δρόμοι είναι λευκοί, τ΄άνθη μιλούν κι η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος»
Ευχαριστούμε τον κόσμο που μας υποδέχτηκε ευγενικά, εκείνους που μας διέθεσαν το ωραιότερο σημείο της βιτρίνας τους για τα έργα μας- η προθυμία τους μας συγκίνησε γιατί καταλάβαμε πως είναι συμπολίτες μας « εις των ιδεών την πόλι.»
(Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.)
Τους αφιερώνουμε εξαιρετικά:
Μίλτου Σαχτούρη, «Το ψωμί»
Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή
μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό
Ας μη το κρύβουμε διψάμε για ουρανό!
[πηγή: Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα (1945-1971), Κέδρος, Αθήνα 1996 (8η έκδ.), σ. 144]
